Ерлан Жүніс. Дуалогтар

 

— Бұл кім?

— Адасқан сәлеммін, бейуақ…

— Бұл кім?

— Жоғалған соқпақпын, кенет…

— Бұл кім?

— Босаған көңілмін, кейуақ…

— Бұл кім?

— Азанғы азына жел-ек.

— Бұл кім?

— Ғайыптан оралған жолшы!

— Бұл кім?

— Сен ести қоймаған есім!

— Бұл кім?

— Бұл сенің ертеңгі көршің…

— Бұл кім?

— О,бәлкім, ертеңгі досың.

— Бұл кім?

— Қашқынмын — өзінен қашқан…

— Бұл кім?

— Бұл дала көп күткен ұлмын!

— Бұл кім?

— Жазыла қоймаған дастан.

— Бұл кім?

— Жаттала қоймаған Жырмын.

— Бұл кім?

— Ентіккен жігіттің демі.

— Бұл кім?

— Теңіздің астындағы ағыс.

— Бұл кім?

— Тұтқынмын, еркіндіктегі…

— Бұл кім?

— Есігін таппаған қағыс!

— Бұл кім?

— Бұл кім?!

 

 

 

— Мені ертең оятпа, досым.

— Ұйықтасын дейсің бе, әлем?

— Тағы да сол үшін кешір…

— Кешпейді Өлең!

— Бізсіз де орнында бәрі…

— Ағартпа жүректің шашын!

— Ұйқыда Әлемнің Жаны!

— Оята алмай ма Ғасыр?!

— Ол үшін Мыңжылдық қажет.

— Пайғамбар күтерсің, бәлкім?..

— Бір Ғұмыр – бір ғана мезет.

— Қорлама Мезеттер Даңқын!

— Бір ғана мезетте не тұр?

— Мезеттер – мыңжылдық Жаны!

— Бір емес сақал мен кекіл.

— Сол Кекіл – сақалдың Мәні!

— Бір ояу қалқыды Ой көкте…

— Жанған ой! Жанған ой, сөнбе!

— Өзгеріс рухы – бір Сәтте!

— Сол сәттің белгісі – Сенде!

— Сүйемін түнгі ақ Мұңды!

— Аппақ мұң – жүректің Гүлі.

— Сүйемін Ұйқысыз Түнді!

— Ұйқысыз түндердің ұлы!

 

3

— Суығын қарашы кештің.

— Тоңдырған кеш емес… Ғасыр!

— Адамға сенбейді ешкім…

— Қағазға сенеді жасыл!

— Өзіне сенбейді тағы әм.

— Өзгеге сүйейді арқа.

— Ортаны жасайды Адам.

— Жоқ, адамды жасайды Орта!

— Балшықтан жасай ма бала?

— Бұл ойын – Қуыршақ Ойнау.

— Мидағы жара!

— Тамырды байлау!

— Бір парыз — досты іздеп келмек…

— Бізді енді іздейді… Шүкір!

— Армандау – кедейге ермек!

— Көнбестік – қоғамдық пікір!

— Сұп-суық дірдек бар ойда…

— Жүректі аяймын, байқұс.

— Текке әуре болдың ғой шәйға.

— Көруші ме едің сен айтыс?

— Шәй жақсы, ащысы болса…

— Тұрмыс бар! Кешеден қалған…

— Бөлмені желдетіп алса…

— Сөз естіп жүрерміз шалдан.

— Газетті көрдің бе бүгін?

— Құттықтай салайық…көңіл…

— Сонда да ашпайды-ей сырын.

— Өмір!..

— Балыққа шықса ғой,шіркін!

— Ауылда тамаша қазір.

— Осылай өлеміз бір күн.

— Иә,өмір – сәтсіздеу әзіл!

— Ә,сол бір жақсы дос қайда?

— Базарда.Он бес жыл… шәй…тұз…

— Сұп-суық дірдек бар ойда.

— Жүректі аяймын байқұс.

— Адамдар байыған сайын…

— Е,қазір қарайсың кімге?!

— Сорпадай сіңді ғой шәйің…

— Бір демдеп әкелейін бе?

— Жә,болар,болармыз күпті.

— Бұйымтай… Жүрістің жөні?

— Әуресі қажеттіліктің…

— Е,қайсың іздедің мені?!

 

4

— Сен мені көрмедім деші…

— Түн бізді сатады бірде.

— Өзінде бар ма оның өші?

— Гүлдер!

— Қуыршақ ойнайды өмір.

— Құстардан хат келмей жүр ғой..!

— Мұң деген — балқыған темір!

— Шыңғырып жіберер бірде Ой.

— Қабырға көрсетті тілін!

— Айнадан біреу тұр қарап!

— Тойлап жүр ол өлген күнін…

— Өзі өзін тонап!

— О,неге ашылды есік?

— Бәрібір бер жағы да түз…

— Қыздардың көз жасын кешіп…

— Бөлмеде жат із!

— Берірек итерші тауды.

— Тсс… Жұлдыздар шоқынып отыр.

— Мм… Сағат жиырма беске ауды.

— Ол әлі ұйқысыз жатыр.

— Бір уыс сәуле әкеп шашшы…

— Жымиып кім отыр мұнда?

— Үнсіздік дауысы – ащы!

— Қар жауа бере ме жылда?

— Мені өзім шақырып алдым.

— Мені де шақырған өзім.

— Өзімді сен бе деп қалдым…

— Ұқсайды көзің.

— Ей,қайда кеттің? Қашпа!

— Бұл әлем Адамға сараң!

— Өзіңді апарып таста,

Өзімді шығарып салам!

 

5

— Есікті кім теуіп кеткен?

— Қайыршылар жүр еді мана…

— Бәрі де бір той ғой көппен…

— …Бейімсіз тұрмысқа жаңа.

— Телефон шалды ма біреу?

— Банктен … Шақырды сотқа…

— Әй, бар іс – боғыңды күреу.

— Бәрі бар – тек біздер жоқта.

— Көршілер той қамына әуре.

— Несие аламыз деген…

— Ол да бір дәурен.

— …Керең.

— Аяқтан сыз өтті мүлде.

— Болмайтын іс дедім ол да…

— Кептіре салсаң ғой түнде.

— …жылиды зорға.

— Сағындым бозбала күнді..!

— Қартайып тұрсың ба, түге.

— Жүрегім қартайған сынды…

— Саулығың тіле!

— Әжімді арманның жүзі…

— Бар ауа – бір сенің демің.

— Әй, қайын атамның қызы!

— Ең ұлы ақыным менің!

— Жұмақ қой жаныңдағы әр күн!

— Әр сөзің – әулиедей емші.

— Болашақ не деген жарқын!!!

— Нан алып келші…!

 

6

— Біреуің шам жақсаңшы енді…

— Артынан көшейік күннің.

— Қанатты бір хабар келді!

— Кезегі кімнің?

— Ойлар – бір адасқан ұлдар.

— Соқпағын іздей ме жоқтың?

— Неге үнсіз қатыгез жылдар?

— Неге оның есігін қақтың?!

— Тұншығып шығады жалын…

— О, өртеп отырсың нені?

— Жанымның жапырақтарын…

— Аяшы мені!

— Сен енді тоңбайсың, күнім!

— Жылайын сол күлді өбе.

— Бұл жүрек – бір жетім құлын…

— Кісіней береді неге?

— Қарашы өртенген сөзді…

— Суына қоймапты әлі.

— Ұмытпа осы бір кезді…

— Жалғыздың алғашқы қары!

— Көз жасың не деген көркем!

— Жылау да бір бақыт екен!

— Сені алып кетеді ертең…

— Қайтара көрмеші, көкем!

 

 

7

— Жаңа жыл келеді дейді…

— Аяз шал тірі ме еді әлі?

— Е, келсін, мейлі…

— Келмесе әні..!

— Бұл да бір балалық құштар.

— Аяулы сәттердің бірі.

— Аппақ қар – ақ қанат құстар!

— Тек ұшып жүргенде тірі!

— Анау дос біледі мұны…

— …Тек ішіп жүргенде тірі!

— Қазір гүл – бір қыздың құны.

— Қымбат қой қыздардың мұңы.

— Түу, мына көлікті қара…

— Ішінде біз жоқпыз оның.

— Бізге тек – сұқтану ғана.

— Сұқтану – тегін!

— Түнімен шулады жастар.

— Тыпыршып жаттым десеңші…

— Е, қайда кешегі достар?!

— Уақыт – емші!

— Бір-бірінен аумайтын күндер.

— Ол да бір өтпелі кезең.

— Бақыт бар қонғалы жүрген.

— Мен де бір жақсылық сезем!

— Ақынды түбі ақтар жыры!

— Орғандай қылма тек пішен..!

— Не істейсің жаңа жыл күні?

— Әкесін танытып ішем!

 

8

— Сен шырақ жақпадың неге?

— Оятып алармыз түнді…

— Бір әуен қалқып жүр көне…

— Киелі мұңды!

— Қайтеміз сөздерді өлген?

— Жүрекке көмейік оны.

— Жан – сұлық ғайыптан келген…

— Қасиет меңі!

— Кәрі ұят хал үсті жатыр…

— Даусыңды шығара көрме!

— Ауа да сатылды ақыр.

— Сатылып кетіпті жер де!

— Джоконда мазақ қылады…

— Жымиыс – сол иығында.

— Жоғалды адамның жады!

— Ешкім жоқ мұнда!

— Тезірек таң атса екен.

— Біз күнді көрмейміз енді…

— Біреу бар есімі – Бөтен.

— Бір сұлу бар дейді Меңді.

— Бет-ауызы қисайды Ойдың!

— Медуза сүйкімді неткен!

— Суретін сақтап қал Айдың…

— Жоғалып кеткен!

— Жерде тек жалғыз гүл қалды!

— Сол үшін соғыс болады!

— Көрдің бе кешегі Шалды?

— Басында бәрінің жады!

— Мәңгілік тірі жүр екен…

— Алғашқы адам дейді Оны!

— Осы күй – ендігі мекен…

— …Өлімнің соңы!

 

9

 

— Кезеңнің тәкаппар бір ұлы,

Құшақтап құлапты шөлмекті –

Шаршатып бұрыштар сыбыры!

 

— Е, менің нем кетті?!

 

— Тасжүрек ғасырдың құрбаны –

Сұлуға ешкім де сенбепті —

Лақтырып кетіпті жылдары!

 

— Е, менің нем кетті?!

 

— Дәуірдің ең ұлы шайыры

Хрестоматияға енбепті

Жоқшысы жоқ екен айыбы!

 

— Е, менің нем кетті?!

 

— Ауылдан бір жігіт келіпті,

Ала алмай қаналған енбекті —

Қалада қаңғырып өліпті!

 

— Е, менің нем кетті?!

 

— Кешегі соғыстан бір жесір,

Айта алмай тағдырын кермекті,

Жарының құшыпты мүрдесін!

 

— Е, менің нем кетті?!

 

— Үмітсіз тудың ба, досым-ай,

Көш жүрді, ілгері ел кетті,

Қалдың ба осылай?!

 

— Е, сенің нең кетті?!

 

 

 

 

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *